Entrevista no “Diario Cultural” da Radio Galega

radio_galega

O pasado 26 de decembro a Radio Galega emitiu esta entrevista, conducida por Ana Romaní, na que puidemos afondar nalgúns aspectos clave das políticas culturais en Galicia. Foron 15 minutos ben xeitosos. Agardo que vos preste!

http://www.crtvg.es/rg/destacados/diario-cultural-diario-cultural-do-dia-26-12-2017-3592052

Advertisements

Las políticas culturales en Galicia / As políticas culturais na Galiza

 

Imagem Cuberta

ES

A lo largo de este artículo realizaremos una reflexión general sobre las políticas culturales en Galicia, sobre sus principales destinatarios y agentes, sus objetivos (implícitos y explícitos) y su evolución reciente. Dejaremos indicados algunos problemas, abriremos preguntas para suscitar el debate y apuntaremos posibles soluciones. No se trata de un texto académico sino ensayístico, y por lo tanto no aspiramos a sentar cátedra sino a mostrar un conjunto de informaciones y opiniones personales desde un estilo libre y con cierta orden.

Como es bien sabido, la política es una forma de canalizar el conflicto social. Ninguna política es neutra: favorece a ciertos segmentos de población en detrimento de otros. Lo mismo sucede con las políticas culturales…

(Artículo publicado en Revista Grial, nº 215. Puede seguir leyendo la versión en castellano pulsando en el siguiente enlace).

PT

Ao longo deste artigo realizaremos uma reflexão geral sobre as políticas culturais na Galiza, os seus principais destinatários e agentes, os seus objetivos (implícitos e explícitos) e a sua evolução recente. Deixaremos indicados alguns problemas, abriremos perguntas para suscitar o debate e apontaremos possíveis soluções. Não se trata de um texto académico mas ensaístico, e portanto não nos pronunciamos mas apenas mostramos um conjunto de informações e opiniões pessoais desde um estilo livre e com certa ordem.

Como é bem sabido, a política é uma forma de canalizar o conflito social. Nenhuma política é neutra: favorece a certos segmentos de população em detrimento de outros. O mesmo acontece com as políticas culturais…

(Artigo publicado em Revista Grial, nº 215. Pode seguir a ler a versão portuguesa no seguinte link).

As políticas culturais en Galicia

Arquivo Editorial Galaxia

Ao longo deste artigo realizaremos unha reflexión xeral sobre as políticas culturais en Galicia, sobre os seus principais destinatarios e axentes, os seus obxectivos (implícitos e explícitos) e a súa evolución recente. Deixaremos indicados algúns problemas, abriremos preguntas para suscitar o debate e apuntaremos posibles solucións. Non se trata dun texto académico senón ensaístico, e polo tanto non aspiramos a sentar cátedra senón a mostrar un conxunto de informacións e opinións persoais desde un estilo libre e con certa orde.

Como é ben sabido, a política é unha forma de canalizar o conflito social. Ningunha política é neutra: favorece a certos segmentos de poboación en detrimento doutros. O mesmo sucede coas políticas culturais. Se queremos coñecer quen sae beneficiado e quen prexudicado da acción cultural pública, teremos que observar cales son os obxectivos manifestos de política cultural das administracións. E aquí xa atopamos o primeiro escollo: en moi contadas ocasións os obxectivos culturais son explícitos, e cando o son adoitan expresar boas intencións e vaguidades difíciles de cuantificar e que a pouco comprometen. Di Arturo Rodríguez Morató (2012):

Se partimos da clásica distinción en socioloxía das organizacións, entre organizacións que operan con tecnoloxías e obxectivos ben definidos e están sometidos a estritos controis dos seus outputs (organizacións baseadas na eficiencia) e outras cuxos obxectivos e procedementos son máis vagos e carecen deses controis (organizacións baseadas na lexitimidade), vemos que as administracións e institucións culturais, que canalizan a política cultural, se sitúan claramente do lado das segundas.

Aínda que podemos identificar numerosas excepcións na contorna estatal e europea, cremos que este principio xeral é particularmente acaído para as institucións culturais galegas. No noso país, a planificación da cultura é unha rareza, así como a elaboración previa de diagnósticos que xustifiquen unha política ou a posterior avaliación de resultados. Polo tanto, se non dispomos de documentos oficiais a partir dos cales discernir que grupo social está sendo priorizado ou subordinado, recorramos aos expertos. Di Pau Rausell (2016):

O gasto local en cultura en España mostra os maiores niveis de ineficiencia, sucumbiu, como noutros casos, ao modelo clientelar e, en xeral, mostra poucos niveis de transparencia e participación.

E a respecto das tomas de decisión dos responsables políticos da cultura, engade:

En primeiro lugar, hai que superar a aproximación ocorrencial e presentar certa racionalidade instrumental. O contexto das políticas culturais viviu baixo unha retórica onde o argumento “culturalista” e a repetición de clixés e lugares comúns foron suficientes para xustificar decisións ocorrenciais. Estas decisións, en moitos casos foron froito da incompetencia, pero noutros moitos serviron para que axentes interesados e lobbies secuestrasen o interese colectivo.

Tamén, ao falar das políticas culturais en España a partir da Transición, Lluís Bonet (2016) sinala que estiveron “orientadas á oferta”, foron “manirrotas”, “pouco sustentables a longo prazo“, “miopes a respecto das dinámicas socio-comunitarias” e “clientelares cos produtores”. Polo tanto xa podemos deducir algo. Houbo unha tendencia xeral ao clientelismo e á relación privilexiada entre decisores públicos (responsables políticos ou técnicos da administración) cos produtores de cultura (artistas, empresas, lobbies sectoriais), que secuestrou o interese colectivo e que desatendeu a cidadanía e as dinámicas sociais. O retrato encaixa á perfección co que a nosa experiencia indica para o caso galego.

Un dos síntomas da escasa ou nula orientación en Galicia das políticas culturais cara á cidadanía podémolo atopar…

(continuar a ler no seguinte enlace: As políticas culturais en Galicia, revista Grial, nº 215)

La economía social y el sector cultural: dos universos que se atraen

Coop y Cult_Imaxe Capa

En los últimos años ha crecido notablemente el número de cooperativas culturales. La economía social se ha revelado como una herramienta idónea para crear empleos dignos y estables entre la comunidad de artistas y profesionales de la cultura.

El informe “Cooperativismo y cultura: una alianza necesaria” analiza este fenómeno y muestra un catálogo de buenas prácticas con la finalidad de inspirar a futuros emprendedores culturales y de orientar a los responsables de políticas públicas.

Este estudio fue publicado en 2015, originalmente en lengua gallega, bajo la dirección de Cristina González (Nova Xestión Cultural) y Marcos Lorenzo (BenCuriosa). Desde BenCuriosa presentamos ahora su traducción al castellano, con el ánimo de ponerlo a disposición de los profesionales de la gestión cultural de los países de habla hispana.

El informe puede descargarse íntegro aquí.